Safari

‘Schiet dan!’
‘Nee.’
‘We hebben verdomme dertigduizend euro voor deze trip neergelegd. Schieten! Nu!’
‘Ik kan het niet.’
‘Ik kan het niet. Ik kan het niet. Wat ben je voor een slappeling?’
‘Kijk dan hoe ze drinkt. Onschuldig. Dorstig. Levend.’
‘Het is een dier. Een wild beest. Als de rollen omgedraaid waren, had ze ons allang te grazen genomen. Pak dat geweer!’
‘Ze is prachtig.’
‘Ja, als trofee aan de wand. Kom op nou, man. Straks smeert ze hem.’
‘Ze is kansloos.’
‘Dat is wel het idee, ja.’
‘Heb je er weleens over nagedacht? Over het gemak waarmee jij een dier doodt. Een leven neemt. Is het dan niet zo dat je ook geen moeite hebt met elke andere vorm van geweld?’
‘Psychologie van de kouwe grond. De mens is een jager, het dier zijn prooi. Het is ons recht. Bovendien, ze is zelf een kille moordenaar. Weleens gezien hoe ze de strot van een antilope doorbijt.’
‘Ze jaagt voor voedsel, niet voor plezier.’
‘En wat weet jij daarvan? Kan jij soms in de kop van dat beest kijken? Ik dacht het niet. Pak dat geweer op en schiet.’
‘Nee.’
‘Verdomme, kijk nou wat je doet. Ze schrikt op. Dertigduizend euro. Ik zal d’r hoe dan ook wat voor terugkrijgen. Hier met dat geweer. Of wou je me soms tegenhouden? Niet hè. Dat dacht ik al.’

Delen mag natuurlijk altijd

Bij

Afgelopen weekend was het bijentelweekend. De officiële naam is Nationale Bijentelling. Dat klinkt al een stuk belangrijker. Terecht, want er zijn te weinig bijen. Veel te weinig. Dat is niet alleen heel vervelend voor de bij, maar ook voor ons. Bijen zijn nodig bij de bestuiving van gewassen. Van fruit bijvoorbeeld. En groente. Of de vruchten van de cacaoboom, chocolade dus.

Op de radio hoorde ik dat de bij erg gesteld is op de paardenbloem. Zo vroeg in het voorjaar is het een belangrijke voedselbron voor hem. De kans is dus groot dat je bijen aantreft in een veld met paardenbloemen.

Ik heb een hond. Daarom wandel ik veel. Over de dijk, door het park, langs braakliggend terrein en over grasveldjes. Ik heb honderden, misschien wel duizenden paardenbloemen gezien. En geen enkele bij. Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

‘Blondes have more fun’

Manhattan is leuk, Amsterdam is beter. Sofie is blij terug te zijn. Ze laat zich met gespreide armen achterover vallen op het grote tweepersoonsbed dat in het midden van de kamer staat. Haar donkere krullen waaieren uit over het kussen. Nog altijd prijst ze zich gelukkig dat zij en Jeroen erin geslaagd zijn dit appartement in handen te krijgen.
Ze draait zich om, gaat op haar buik liggen en rekt zich uit om haar boek van het nachtkastje te pakken. Het ligt er niet. Langzaam komt ze overeind. Ze kijkt de kamer in het rond. Er klopt iets niet. De kamer is anders dan anders. Ze merkte het al bij het binnengaan, maar nu pas dringt het echt tot haar door.  Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

Droomreis

DROOMREIS

De Crystal Ocean is een geweldig schip. Zoveel is wel duidelijk, denkt Antoinette. Twaalf dekken, drie zwembaden, een fitnessruimte en luxe spa, zeven restaurants, verschillende bars en lounges, elfhonderd crewleden voor drieëntwintighonderd passagiers.
Het schip vaart over een rimpelloze zee. Onder de strakblauwe lucht lijkt het witter dan wit. Op weg naar de Caribbean. Aan de horizon is een eiland te zien. Het belooft witte stranden, palmbomen en tropische temperaturen.
Antoinette verschuift het kussentje dat voor haar gemak onder haar hoofd is gelegd.Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd