Bij

Afgelopen weekend was het bijentelweekend. De officiële naam is Nationale Bijentelling. Dat klinkt al een stuk belangrijker. Terecht, want er zijn te weinig bijen. Veel te weinig. Dat is niet alleen heel vervelend voor de bij, maar ook voor ons. Bijen zijn nodig bij de bestuiving van gewassen. Van fruit bijvoorbeeld. En groente. Of de vruchten van de cacaoboom, chocolade dus.

Op de radio hoorde ik dat de bij erg gesteld is op de paardenbloem. Zo vroeg in het voorjaar is het een belangrijke voedselbron voor hem. De kans is dus groot dat je bijen aantreft in een veld met paardenbloemen.

Ik heb een hond. Daarom wandel ik veel. Over de dijk, door het park, langs braakliggend terrein en over grasveldjes. Ik heb honderden, misschien wel duizenden paardenbloemen gezien. En geen enkele bij. Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

Spelling of spelletje?

Zo af en toe zie ik ze voorbijkomen; amateurschrijvers, aspirant-schrijvers of hoe we ons ook moeten noemen die spelling en stijl onbelangrijk vinden. Soms krijg ik zelfs de indruk dat ze zich verzetten tegen het zo foutloos mogelijk Nederlands schrijven of dat ze er de spot mee drijven. Ik begrijp dat niet.

Ik kan het begrijpen dat iemand zich niet laat tegenhouden door zoiets als spelling als je je in taal wilt uitdrukken, als je wilt schrijven, verhalen vertellen, personages verzinnen. Als die drang er is, moet je ervoor gaan. Maar wat weerhoudt je ervan je teksten na te lezen, te herschrijven en te corrigeren? Op internet zijn er genoeg mogelijkheden om je kennis van het Nederlands op te frissen of om bij te leren, als dat nodig is. Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

Catwalk

Ik genoot van de zon en de geur van dennennaalden toen Beau met een razende vaart bij mij vandaan sprintte. Ik wist genoeg. En ik wist dat ik te laat was. Ik rende achter hem aan en daar stond hij, mijn allerliefste labrador. Middenin een ondiepe modderpoel. Hij keek me triomfantelijk aan. Dat had ie toch maar weer mooi geflikt. De stank die uit de poel omhoogkwam, was niet te harden. Rotte bladeren, schimmels en mossen hadden het water veranderd in een zwarte, olieachtige smurrie. Beau wentelde zich er heerlijk in rond.
‘Wat is ie vies.’
Een hoog, lijzig stemmetje. Ik draaide me om. Achter mij stond een modieus geklede, jonge vrouw. Een blonde verschijning waarvan je je afvroeg wat ze in hemelsnaam in een natgeregend bos te zoeken had. Ze slaakte hoge kreetjes en bij het uitspreken van het woord ‘vies’ begon ze nerveus met haar handen te wapperen. Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

Gezond

Ze wilde iets gezonds eten. Dan was ze in zijn groentezaak aan het goede adres. ‘Een pondje tomaten?’
Ze schudde haar hoofd. ‘Daar ben ik allergisch voor.’
‘Komkommer?’
‘Een pure gifbom.’
Hij wees naar het fruit. ‘Een trosje bananen?’
‘Te veel calorieën.’
‘Aardbeien?’
Ze trok een vies gezicht. ‘Zit suiker in.’
‘Een kolfje mais?’
‘Verkeerde proteïnen.’
Hij was het zat. Hij draaide zijn handpalm naar boven en stak zijn hand naar haar uit. ‘Ik denk dat je dit zoekt.’
Ze keek hem verbaasd aan. ‘Je hand is leeg.’
Hij knikte. ‘Dat klopt. Het is lucht. Gebakken lucht. Eet smakelijk.’

Delen mag natuurlijk altijd

Led

Mevrouw De Vries had een nieuwe wandlamp gekocht. Italiaans design, strak en toch sierlijk. Ze was er bijzonder tevreden mee, maar er zat geen lampje bij. Haar buurman Tinus wist wel raad met dit soort problemen. Hij zette een grote schoenendoos op de salontafel. ‘Het wordt een ledlamp’, zei hij op een toon die geen tegenspraak duldde. ‘Hoeveel Kelvin wil je hebben? 2000 of 2700?’ Hij rommelde in de schoenendoos en zette twee doosjes voor haar neer. Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

Vlees

Mijn slager gaat steeds meer op zijn eigen waar lijken. Een forse varkensneus ontsiert zijn ronde gezicht. Zijn lippen hebben veel weg van twee boven elkaar geplaatste knakworstjes. Zijn oren lijken op varkenskoteletjes en zijn huid is gevlekt als lang gerijpte salami. Zijn wangen hangen erbij als lillende stukken lever en hij heeft een onderkin als een dubbele kipfilet. Zijn slagersjas is te klein en bindt zijn lijf in als een vette rollade. Zijn worstenvingertjes vervullen mij elke keer met afschuw als hij mij mijn wisselgeld geeft. Maar God, wat heeft die man een heerlijke hamlappen.

Delen mag natuurlijk altijd

Het verhaal achter het verhaal: hoe origineel moet het zijn?

Hoe origineel moet een verhaal zijn? Het is een vraag waar ik me tijdens het schrijven niet al te nadrukkelijk mee bezig houd. Gelukkig niet, zou ik bijna zeggen, want ik denk dat dit het schrijfproces behoorlijk in de weg kan staan. Toch is dat precies wat er gebeurde bij het verhaal Stoom. Josefien denk dat er een insluiper in huis is. Gekleed in een badjas en gewapend met een deurwisser verlaat ze de badkamer. Dan blijkt dat ze zich pijnlijk vergist.

Eerste versie
In de eerste versie van het verhaal had ik als ontknoping een surpriseparty bedacht. Josefien opent de deur naar de woonkamer en dan klinkt het bekende ‘surprise!’. En daar staan familie en vrienden. Een pijnlijk moment voor Josefien, maar al zo vaak gebruikt in films, series en andere sketches. Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

Stoom

Josefien stopt met zingen en draait de thermostaatkraan dicht. Ze houdt haar adem in en luistert. Gestommel. Ze heeft het goed gehoord. Het komt uit de woonkamer. Ze staat stokstijf stil. Ze is alleen in huis. Helemaal alleen. Haar man is gistermiddag voor zijn werk naar Berlijn vertrokken en haar enige dochter zit voor haar studie in Schotland.
Stil zijn. Geen geluid maken nu. Niets mag verraden dat zij hier in die douchecabine staat. Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

Schrijven en schrappen: van 140 naar 99 woorden

Een kijkje in de keuken bij het ultrakorte verhaal Pret

Een ultrakort verhaal (ukv) mag maximaal 99 woorden tellen. De eerste versie van Pret bestond uit 140 woorden. Bijna een derde te veel. Schaven en schrappen dus.

Bij het herschrijven is het belangrijk je af te vragen wat je precies wilt zeggen. Wat is de essentie? Bij dit verhaal ging het mij om het bewegen van de arm, de kinderlijke vreugde van de man en het vervreemdende effect van het geheel.

Dit waren de belangrijkste wijzigingen:

Eerste versie:
Op een platte brede schuit staat een gele kraan met een gele bek die af en toe in het water verdwijnt. Dan komt hij weer omhoog en lost blubber in de schuit.

Het is geworden: 
Op een brede schuit staat een gele graafmachine. Hij draait, buigt en hapt.Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd

Flowerpower

Mijn vriendinnetje en ik waren er per ongeluk verzeild geraakt, in het huis waar een commune in was getrokken. Maar toen we het eenmaal ontdekt hadden, bleek de aantrekkingskracht groot. We gingen er vaak naartoe.
Het was in de jaren zeventig. De commune was neergestreken in een rijtjeshuis, dat aan de buitenkant hetzelfde was als het onze, maar waar binnen alles anders was. Het eerste wat opviel was de geur. Wierook, dacht ik toen. Ik had ook van die staafjes op mijn kamer staan. Nu weet ik dat er hoogstwaarschijnlijk de nodige wiet gerookt werd. Verder lezen →

Delen mag natuurlijk altijd